karanlığa bürünmüş yalnızlıkta karmaşık düşünceler.
hayat ağlıyor ölümün ağıtları arasında
korkunun kokusu burnumda.
kanlar akıyor gökyüzünden
çığlıklar yükseliyor gökyüzüne
karanlığın gizeminde yağmur temizliyor ruhları
azap içindeki kabirlerin karanlığı üzerimde.
gül kanıyor mezarın üstünde.
feryad eden ruhlardan öcünü alıyor tanrı.
acizlikle donatılmış düşüncelerin
uçurumdan intiharlarını izliyor gözlerim
hayallerin kabusa döndüğü geceler.
ölümün sırrını keşfetmek istiyor bedenim
karın bembeyaz kötülüğündeki gizemlilik.
umarsızca bekleyiş..
kanatıyor duyguları.
kanatlanıyor ruhum ve uçuyorum.
masallardaki esrarengizliliğe.
sonsuzlukta kayboluyorum yalnızlığımla.
karanlığın kararlılığı ürkütüyor beni.
sevginin üzerine çöken buluta bakıyorum.
gözyaşlarım üzerlerine yağıyor.
esen rüzgar titretiyor beni.
artık dökülüyor yapraklar umarsamadan
baharın gelmeyeceğini bile bile
tırmanmaya çalışıyorum ve arınmaya çalışıyorum düşüncelerimden
tırnaklarım aşınıyor,kalbim kanıyor.
ufuklara dalıyor gözlerim.
ilerde,uzaklarda sönük bir ışık vuruyor gönlüme.
güneş sanki zoraki gösteriyor yüzünü.
şimdi uyumalıyım;karanlıkla randevum var....
''Kendi kendime konuştum bazen evimde
hem kızdım, hem güldüm halime
sonra dedim ki: "söz ver kendine,
denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin
sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin
uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin
korkarak yaşıyorsan, yalnız hayatı seyredersin."
Yazdır
